Kontynuuję serię „Stu sławnych lublinian i osób zasłużonych dla Lublina”. Postacią na środę będzie nasz lokalny bohater, niedoceniany przez wiele lat – Jan Gilas, którego postać promuje dziennikarz Janusz Malinowski. Postacią na wtorek będzie jeden z głównych architektów, tworzących powojenny Lublin. Jest nim Czesław Gawdzik.

26. Gawdzik Czesław ( 1910-1993) – architekt. W 1935 r. ukończył architekturę na Politechnice Lwowskiej. Od 1938 r. mieszkał w Lublinie. W 1945 r. został dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego i prezesem ZG Stowarzyszenia Architektów Polskich. Po wojnie zajął się częściową odbudową lubelskiej katedry – m.in. zakrystii akustycznej i fasady i oraz przebudową portyku. W Lublinie zasłynął jako główny projektant miasteczka akademickiego UMCS. Pierwsze projekty inwestycyjne na UMCS realizował od 1949 r. wspólnie z architektem Tadeuszem Witkowskim (gmach Fizyki, Matematyki i Chemii), a następnie – od 1953 r. – budynki Weterynarii. Kolejne obiekty poszczególnych wydziałów UMCS i Akademii Rolniczej realizował już sam. Architekt doskonale czuł się w renowacji i częściowej przebudowie historycznych zabytków (katedra, pałac Leszczyńskich – klasztor karmelitów, jak i w propagowaniu nowych trendów modernistycznych w architekturze, wprowadzając funkcjonalne rozwiązania urbanistyczne, jak przestrzeń między obiektami i duża ilość zieleni. Wraz z H. Gawareckim wydał przewodnik „Ulicami Lublina”. Zmarł w Lublinie.